نیروهای آتشنشانی داغتر از آسیبدیدهگان انتحاری

خبر ها

دوشنبه 4 اسد 1395 ساعت 20:07 نوشته شده توسط TOLOnews

خشونتها در افغانستان ترسناکترین تصویرها را پدید میآورند. کارمندان آتشنشانی نخستین کسانی استند که ترس و هراسِ پدیدآمده از حملههای انتحاری و هراسافگنانه را میبینند.

این نیروها پساز هر حملۀ انتحاری خودشان را در بدترین اوضاع به محل رویداد میرسانند و صحنههای ترسناک و غمانگیزی را گواه میشوند. سپس نشانههای این حملههای ترسناک را از میان بر میدارند، اما داغهایی بر سینهها، گاهی تا سالها بر جا میمانند.

افغانستان کشور قصههای ترسناک و غمانگیز؛ کشوری که مردمانش گاه گاهی در خون میتپند.

عبدالعظیم اوریاخیل، فرمانده واحد عملیاتی ریاست عمومی رسیدهگی به حوادث، 30 سال میشود که آتشنشان است؛ صحنههایی را گواه بوده است که تصورش در چشمهای هر کسی اشک میآورد.

آقای اوریاخیل میگوید: «کسانی را دیدهام که در خون غلطیده و فریاد میزدند، که هیچ وقت فراموشام نخواهد شد. در حادثه دهمزنگ نیز کسی را دیدم که خودش زخمی شده بود و فریاد میکشید که برادرانم را بردارید! دو برادرش شهید شده بود.»

این نیروها هر یک قصههای دردآوری در سینه دارند؛ نا گفتههایی که عمق خشونت را در افغانستان گواهی میدهند.

محمدشفیق، دوکتور در بخش آتشنشانی، میگوید: «در رویدادی در کابل زنی را برداشتم که سرش از تنش جدا شده بود و کودک زنده در بغل داشت.»

نورآغا، سرباز آتشنشانی، میگوید: «در یک رویداد هراسافگنانه از بس که با خون و جسد و گوشت و پوست روبهرو شدم، یک شبانهروز نتوانستم غذا بخورم و تا یک هفته ناراحت بودم و کابوس میدیدم.»

علیاکبر، سرباز آتشنشانی، میگوید: «جسدهایی را برداشتیم و دیدیم که نیم تنشان نبود، اعضای بدنشان تکه و پاره روی جاده افتاده بودند.»

کارمندان بخش آتشنشانی شب و روز آماده و گوش بهزنگ استند؛ همین که صدا بلند میشود باید خودشان را بیدرنگ به موترهایشان برسانند و یکبار دیگر سنگ بر دل ببندند و نشانههای ترس و وحشت را نادیده گرفته سوی محل حادثه بروند.

برای دیدن این گزارش پیوند زیر را باز کنید.

افغان فردا...